Door: Vincent M.A. Janssen
De afgelopen weken kreeg ik iedere maandagavond hooggeëerd bezoek: mijn Game of Thrones-vriendengroep. Gezellig. Tenminste, dat had zo kunnen zijn. Maar het werden een van de meeste stressvolle weken om een millennial te zijn.
Dat mijn generatie het moeilijk heeft, hoef ik u niet te vertellen. First world problems van herculische proporties alom. Allereerst bleek het glutenvrije speciaalbier uit de schappen gehaald te zijn. Daarna kreeg ik mijn wifinetwerk (genaamd ‘It_Hurts_When_IP’) niet aan de praat. De ware uitdaging was echter het ontwijken van de Game of Thrones–spoilers.
Wie de krant opensloeg, moet gedacht hebben dat de wereld in brand stond. Dat was ook zo, maar hier ver vandaan, in het fictieve koninkrijk Westeros. De helft van alle artikelen bevatte rode vlaggen met daarop SPOILER ALERT! De andere helft verraadde de plotwendingen zonder aankondiging. Sociale media was een mijnenveld geworden. Wie op maandagen (de dag nadat Game of Thrones te zien was in de VS) door de tijdlijn scrolde, werd al bij de derde post gespoiled. Met Russische roulette waren je kansen gunstiger.
Dat tijdens de meest gehypte televisieserie uit de geschiedenis, ook nog eens de film met de hoogste omzet verscheen, maakte het niet beter. Na 21 Marvel-films was daar eindelijk haar grand finale; Avengers: Endgame. Het weggeven van het plot van de ruim drie uur durende climax werd een doodzonde. Het productiebedrijf achter de superheldenfilms startte zelfs de campagne #dontspoiltheendgame.
Na het Filmfestival van Cannes deed ook regisseur Quentin Tarantino een oproep aan journalisten om niets weg te geven van zijn nieuwe meesterwerk, Once Upon a Time … in Hollywood. De makers van beide films waren als de dood dat kijkers hun goed bewaarde einde zouden verraden. Die angst deelde ik.
Het duurde niet lang voordat ik last kreeg van spoilerstress. Al tijdens de eerste aflevering van het laatste Game of Thrones-seizoen zwoer ik Facebook af. Na de tweede ontvolgde ik de hele cast van de serie op Instagram. Bij de derde stopte ik met het praten tegen mijn WhatsApp-vrienden in groepchats. En toen we bij aflevering vier kwamen had ik al een maand geen YouTube meer gekeken.
Inmiddels is het spektakel voorbij. De Game of Thrones-referenties zijn opgedroogd. En (spoiler alert) de dood van drakenkoningin Daenerys is alweer een eeuwigheid geleden. Alles lijkt bij het oude te zijn. Behalve mijn telefoongebruik. Het dwangmatig scrollen door sociale media is weggebleven uit mijn routine. Mijn nek staat inmiddels alweer weken recht. De accu van mijn telefoon gaat nu zelfs een hele dag mee; het mediacircus heeft als een digitale detox gewerkt. Waar stress en een decennium lang fantasy kijken wel niet goed voor kunnen zijn.
Vincent M.A. Janssen is redacteur van IP en freelance informatieprofessional.
Deze bijdrage komt uit IP nr. 5 / 2019. Het gehele nummer kun je hier lezen.