Door Cindy Lammers
Met Keesje naar het park. Het was een van de schaarse sociale uitjes in de eerste maanden van de coronacrisis. Terwijl de honden speelden, snuffelden de baasjes – coffee to go in de hand – langs actuele topics. Corona. Uiteraard. Het duurde niet heel lang voor de teneur van de gesprekken begon te kantelen. Of ik die palen had gezien langs de snelweg. Ik was toch richting Utrecht gereden? Stikt ervan.
Van 5G was het een kleine stap naar vaccin, chip, bloed, kinderen en pedo.
De complotten zijn in de loop van tijd niet minder geworden – integendeel. Je moet met complotdenkers in gesprek gaan, zo luidt het advies ook in dit blad. Vanuit wederzijdse openheid en tolerantie, want twee paar dovemansoren horen nog steeds hun eigen gelijk.
Zelf gooi ik tegenwoordig de ‘eyewitness’ erin. Mensen uit mijn directe omgeving die bovenop het virus zitten; informatie uit eerste hand dus. Als je hoort over de toewijding en investering, in arbeid en geld, om te voorkomen en genezen (of niet, en ook dat vraagt aandacht en empathie), dan is een complot wel het allerlaatste waar je aan denkt. Ik kan daar nu de IP’ers uit het artikel op pagina 10 aan toevoegen.
Kritisch zijn mag, maar je kop erbij houden – vanuit respect – is wellicht verstandiger.
Rustige feestdagen!
Cindy Lammers is hoofdredacteur van IP.
Deze bijdrage komt uit IP #9/2020. Het hele nummer kun je hier lezen.