Door Cindy lammers
Het is een spontane ontmoeting; een oudere heer die de deur voor me openhoudt en vriendelijk mompelend iets zegt over ‘galant zijn’. Wim, aangenaam. Voor we het weten hebben we een leuk gesprek. Op straat, zonder mondkapje, van mens tot mens omdat het kan. Ik moet zijn leeftijd raden en hij geeft een voorzetje door gelijk maar die van mij te schatten. Tien jaar jonger – ik mag hem natuurlijk meteen. Zelf blijk ik nog royaler met mijn 75. Wims gulle lach als reactie weerkaatst tussen de oude stadsmuren, in zijn ogen een sprankel: 88, mevrouwtje!
Hij ziet er vitaal uit, praat open en vol vuur. Uit zijn zak haalt hij trots zijn ‘smarttelefoon’, klikt op een groen icoontje: ‘Hiermee klets ik elke dag met mijn maat. Kijk, net afgesproken om te gaan vissen.’ Meerdere keren hoor ik hem praten over zijn ‘compiejoeter’ thuis en over ‘bifi’ (lees: wifi), maar dat zal verder worst zijn. Wim redt zich wel. En dat is meer dan knap voor iemand die ruim acht decennia heeft moeten hink-stap-springen van radio naar tv naar computer naar smart device naar Internet of Things.
Wim wil en kan mee, maar dat is helaas niet iedereen gegund, zo blijkt ook uit een artikel in dit blad. De digitale kloof is groeiende. Laten we in onze digitaliseringsdrang niet vergeten ook bruggenbouwer te zijn.
Cindy Lammers is hoofdredacteur van IP.
Deze bijdrage komt uit IP #5/2021. Het hele nummer kun je hier lezen.