Peter was een vriend van velen. En voor velen van ons ook een stille, maar onmisbare kracht.
Als voormalig bestuurslid van de Stichting VOGIN was Peter een echte verbinder. Niet door grote woorden of nadrukkelijk aanwezig te zijn, maar juist door te luisteren, te blijven staan en door te doen. Hij wist bruggen te slaan tussen de vele subgroepen binnen het informatievak — vaak zonder dat het hemzelf ooit om erkenning ging.
Aimabel tot op het bot. Altijd vriendelijk. Altijd geïnteresseerd. Peter had het bijzondere vermogen om beweging te creëren in omgevingen die daar niet vanzelfsprekend om bekendstaan. Hij deed dat met rust, met aandacht en met een bijna vanzelfsprekende menselijkheid. Geen duwer, geen trekker — meer iemand die ruimte maakte, waardoor anderen gingen bewegen.
Hij was een doordouwer in de beste zin van het woord. Betrokken, loyaal en actief tot het einde. Niet omdat het moest, maar omdat hij gaf om mensen, om het vak en om wat er samen te maken viel.
Het gedicht uit zijn overlijdensbericht raakt precies aan wie Peter was:
Ik ga steeds meer geloven in de zwijgers
en niet in wie op de parade staan
niet in de ‘hebberds’ en de ‘krijgers’
die met de prijzen strijken gaan
Maar in wie nooit zijn opgevallen
Ik dacht dat dáár een leven leeft
dat boven woorden en getallen
iets van de échte waarheid heeft
Peter stond zelden op de bühne. En juist daardoor was hij van grote betekenis.
We gaan hem missen — zijn rust, zijn vriendelijkheid, zijn betrokkenheid. Maar wat hij heeft opgebouwd in mensen en verbindingen, dat blijft.
Erwin la Roi