Door Cindy Lammers
Wellicht had je het zien langskomen eerder deze maand: het bericht over de Amerikaanse bibliotheekdirecteur die zijn erfgoedzwaard niet wilde afgeven aan president Trump en er uiteindelijk mee in zijn rug gestoken werd. Klein resumeetje: het ging om Todd Arrington, hoofd Dwight D. Eisenhower Presidential Library & Museum. En hij voerde ‘wettelijke bewaarplicht’ aan als argument om tegen Trumps wens in te gaan. Wie een beetje het nieuws volgt, weet intussen dat dit soort acties niet zonder gevolgen is. Dus moest Todd het veld ruimen – uit eigen beweging, en anders zou hij een handje worden geholpen. De directeur ‘kon niet met vertrouwelijke informatie omgaan’, zo luidde de officiële verklaring vanuit het Witte Huis.
Natuurlijk deed de man gewoon zijn werk; hij hield ondanks het zwaard zijn rug recht. Een moedige daad. Wat zou jij doen in zo’n situatie? Wat als jij te maken zou krijgen met iemand in je werkomgeving die het niet zo nauw neemt met erfgoed en geschiedenis, met waarheid en eerlijkheid? In het huidige tijdsgewricht is dat zomaar mogelijk. Houd jij je aan de regels? Doe jij wat juist is, rechtvaardig, in het belang van open en eerlijke informatie?
Ik moet in dit kader denken aan het indringende onderzoek van de Volkskrant, dat onlangs blootlegde dat het Israëlische leger gericht op kinderen in Gaza heeft geschoten. De journalisten spraken met zeventien internationale artsen en een verpleegkundige, ‘de laatste internationale ooggetuigen’, en baseerden hun onderzoek verder op foto’s, röntgenafbeeldingen, medische notities en fragmenten uit dagboeken. Het artikel en de beelden gaan door merg en been. Het laat hartverscheurend duidelijk zien hoe belangrijk documenteren, bewaren en delen zijn – voor gerechtigheid, voor later om nooit te vergeten en weer te laten gebeuren. En hoe belangrijk het vak is!
Cindy Lammers is hoofd-/eindredacteur van IP.
Deze bijdrage komt uit het digitale magazine IP #7-2025. Klik op de onderstaande button om het hele nummer te lezen.
